เพราะศิลปะคือการสะท้อนตัวผมเอง

contact.png
SpaceGuideBoy.png
ArtFunhouse.png

สนทนากับ ‘น้องภูมิ’ นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนไทยนิยมสงเคราะห์
ที่ไม่ยอมให้ความไม่ถนัดเป็นอุปสรรคขัดขวางแพชชั่นของตัวเอง

ผู้สัมภาษณ์: ธัชพล บุณยรัตเศรณี

เรื่อง: จิรเมธา สินสืบเชื้อ

          จากนักเรียน ม.ต้น ที่เบื่อกับการเล่นโทรศัพท์ในวันเสาร์ สู่การเข้าร่วมโครงการ Saturday School ในฐานะนักเรียนเพื่อเปิดประสบการณ์ใหม่ในสิ่งที่ไม่เคยลอง ไม่กล้าลอง และไม่ค่อยมีพื้นที่ให้ลองในห้องเรียนมากนัก 

          เราเลยชวน ด.ช. ฐิติวัชร์ ปรีสวัสดิ์ มาพูดคุยแบบสบาย ๆ ถามไถ่ความรู้สึกการเรียนในห้องเรียนแนวใหม่ของ Saturday School ที่เพิ่งจัดทำในรูปแบบออนไลน์เป็นครั้งแรก แม้ว่าวันเสาร์ตอนเช้าจะเป็นช่วงเวลาที่เตียงมีแรงดึงดูดมากที่สุด แต่ก็ไม่เคยหยุดให้น้องภูมิได้มาเรียนรู้เกี่ยวกับศิลปะได้

ก่อนจะรู้จักกับโครงการ Saturday school

          “ปกติวันเสาร์เป็นวันที่น่าเบื่อของผมครับ วันธรรมดาเราได้ไปเจอเพื่อน เจอคุณครู ได้อยู่ในห้องเรียน แต่พอวันหยุด ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากไถมือถือ พอครูมาเปิดให้สมัครเรียนระหว่างวิชาศิลปะกับวิชาร้องเล่นเต้น ผมก็รีบสมัครวิชาศิลปะเข้ามาเลย” น้องภูมิตอบด้วยวาจาฉะฉานพร้อมกับแววตาเปล่งประกายเปี่ยมล้นด้วยแรงกล้าที่อยากรู้อยากลองในสิ่งใหม่

            ถ้าพูดคำว่าศิลปะแล้วนึกถึงอะไร

          น้องภูมินั่งคิดทบทวนคำถามไปครู่หนึ่ง “ผมว่า ศิลปะนี่ผมนึกถึงการเป็นตัวเองนะ จินตนาการของตัวเอง การสื่อความเป็นตัวตนของตัวเองสื่อลงไปในรูปภาพที่เราจะเขียน ได้แสดงอารมณ์ของตัวเองลงไป ศิลปะไม่ต้องเครียดมาก เราอยากทำอะไรทำตามความคิดของเราเลย มันไม่มีถูกไม่มีผิดครับ”

 

          ระหว่างในคาบเรียนวันเสาร์มีการเรียนอย่างไรบ้าง

          “มีกิจกรรมหลากหลายให้ลองเล่นเยอะเลยครับ” น้ำเสียงอันสดใสเริงร่าพร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้มจากนักเรียนในโครงการฯ “ผมได้ลองทำงานเกี่ยวกับศิลปะเยอะมาก ทั้งออกแบบโลโก้ของตัวเอง วาดรูปสัตว์ในจินตนาการ วาดการ์ตูน 6 ช่อง ภาพปะติด ปั้นดินญี่ปุ่น ศิลปะนี่สนุกมากครับ”

          อยากให้น้องภูมิลองเล่าบรรยากาศในห้องเรียนวันเสาร์ให้ฟังหน่อย

          น้องภูมินั่งนิ่งไปครู่หนึ่งพลางนึกภาพทบทวนประสบการณ์เรียนรู้ในห้องเรียน

          “การเรียนการสอน ทุกวันเสาร์ผมจะตื่นเช้ากว่าทุกวันเพื่อรีบเตรียมตัวมาเรียนกับเพื่อนในห้องเรียนประมาณ 15 คน มีบ้างบางคลาสที่เราตื่นสายไปนิดนึง สัก 10 – 20 นาที แต่ก็มาทันเรียนนะ ตอนเรียนไม่ค่อยมีปัญหาอะไรครับ ทุกคนจะทำงานเดี่ยวของใครของมัน แล้วเอามาแชร์กันเพื่อรวมให้เป็นภาพใหญ่ภาพเดียวกัน”

“พี่ ๆ ครูอาสาสอนสนุกครับ ชอบคุณครูเพราะสนุกสดใส ไม่ได้สอนยากมาก เห็นทุกคนเรียนสนุกทุกอาทิตย์เลย รู้สึกอยากมาเรียน ผมสนุกตอนหมุนวงล้อเพราะตื่นเต้นดีครับ”

S__16654483.jpg

ความฝันและแรงผลักดัน

          มีงานไหนที่เราชอบเป็นพิเศษบ้างไหม

          น้องภูมิตอบอย่างมั่นใจขึ้นมาว่า “ออกแบบโลโก้ครับ เป็นงานศิลปะชิ้นแรกของผม ที่ผมมองเองแล้วว่ามันสวยนะ (หัวเราะ)”

“การออกแบบโลโก้ในธีมอาชีพที่เราอยากเป็น ผมอยากเป็นเชฟ เลยออกแบบให้โลโก้มีความเป็นเชฟมากที่สุด ถึงแม้เรื่องทำอาหารผมไม่ค่อยเก่ง แต่ผมก็อยากเป็น อยากลองค้นหาตัวเอง” น้องภูมิกล่าวเสริม

          เห็นน้องภูมิบอกว่าอยากเป็นเชฟ แต่สนใจลงเรียนทางด้านศิลปะ อยากเอาความรู้ตรงนี้ไปต่อยอดอะไรในอนาคตมั้ย

          “อาจเอาไปใช้กับงานในโรงเรียน หลายวิชามีการออกแบบโลโก้ที่ผมอาจเอาความรู้ตรงนี้ไปทำได้ หรือในอนาคตผมก็อาจจะเอาศิลปะไปใช้ตกแต่งจานได้ครับ” คำพูดที่จุดประกายความคิดสร้างสรรค์พรั่งพรูออกมาไม่รู้จบ สะท้อนผ่านทางแววตาของน้องภูมิที่ทำให้รับรู้ได้ว่า ถ้ามีแพชชั่นเสียอย่าง ก็ไม่มีอะไรมาหยุดผมได้หรอก

         คิดว่าการที่น้องภูมิได้มาเรียนในครั้งนี้ เราได้เรียนรู้และพัฒนา

อะไรในตัวเองบ้าง

          “ได้รู้ว่า ถ้าตั้งใจทำอะไรจริงๆ เราก็ทำมันออกมาได้ เรามีแพชชั่นในการทำหลาย ๆ อย่าง ในการออกแบบ ในการทำงานศิลปะ ทำให้มีแรงผลักดันต่อไปครับ”

        มีสิ่งไหนที่เรารู้สึกว่าเป็นจุดด้อยของตัวเองบ้างไหม

       

         “การระบายสีครับ” แววตาสร้อยเศร้าโผล่ขึ้นมาเพียงครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนเป็นแววตาแห่งความมุ่งมั่น “แต่ผมคิดว่าก็คงฝึกต่อไปครับ จะฝึกต่อไปให้เก่ง คนอื่นบอกที่เราวาดก็สวยดี ทำให้เรามีความมั่นใจขึ้นครับ ถ้าสมมติแข่งวาดรูปศิลปะแต่ไม่ชนะประกวดก็จะฝึกต่อไปครับ”

S__16654485.jpg

ผลงานของน้องภูมิ

           อะไรที่เป็นแรงผลักดันให้เราพยายามต่อ

  

           “ปกติถ้าไม่ถนัดอะไรผมจะถามไลน์หลังคาบครับ เพราะคิดว่ากล้ามากกว่าตัวต่อตัว หาในหนังสือ ถามคนที่เคยเรียนมาแล้ว เคยถามเพื่อนแต่เพื่อนก็ไม่ค่อยตอบ” น้ำเสียงสั่นเจือความเศร้าเล็กน้อย “เวลาเพื่อนมีปัญหาผมก็รู้สึกเศร้า ตัน คิดอะไรไม่ออก อยากเข้าไปช่วย แต่ไม่ค่อยเป็นคนพูดกับใครเท่าไหร่ ไม่ค่อยมีคนปรึกษา คงชวนไปเดินเล่นดูธรรมชาติอาจช่วยให้ผ่อนคลายได้”

อดีต ปัจจุบัน อนาคต

           คิดว่าช่วงเรียนในรูปแบบสมัยก่อน กับยุคโควิดช่วงนี้มีความแตกต่างอะไรบ้าง

           

           “ก็อาจจะต่างกันครับ...การเจอตัวเป็น ๆ ก็จะได้คุยสนทนากันตรง ๆ เลยครับ ได้ทำกิจกรรมร่วมกัน ถ้าเป็นเรียนแบบออนไลน์นี้ก็บางทีก็ต้องมาจัดการเรื่องอินเตอร์เน็ตด้วย”

           หลังจากได้เรียนกับ Saturday school แล้ว เราจะนำสิ่งที่ได้ไปบอกคนอื่นยังไง

 

           “เอาไปบอกเพื่อน แชร์ประสบการณ์ให้เพื่อนฟัง บางคนที่ไม่เข้ามาเรียนอาจติดภารกิจจริง ๆ หรืออาจไม่อยากมาเรียน” รอยยิ้มที่สดใสกลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง “เล่าให้เพื่อนฟังว่า เรียนที่นี่ก็สนุกดีนะ บางคนคิดว่ามาเรียนก็อาจจะน่าเบื่อ สอนเหมือนในห้องเรียนวันธรรมดา ถ้าสมมติว่าวันเสาร์ว่างก็อยากให้มาลองเรียนดู ปกติวันเสาร์เราก็ไม่ได้ทำอะไร ได้แต่ไถโทรศัพท์น่าเบื่อ ถ้าเรามาเรียนกับ Saturday School เราจะได้ความรู้และแรงบันดาลใจจากพี่ ๆ กลับไปด้วยครับ”

S__16654482.jpg
Copy of S_W2_ศิลปะ_ภูมิ.jpg
W0_1.jpeg

           ห้วงอารมณ์จากบทสนทนาเมื่อสักครู่ยังคงก้องกังวานแม้ว่าจะสิ้นสุดลงไปแล้ว เรื่องราวของความหวัง ความฝัน แพชชั่น และการลงมือทำของเด็กชายคนหนึ่งได้ทะลุทะลวงกำแพงแห่งความคาดหวังของบุคคลที่เลยวัยเรียนมาแล้ว เสมือนเป็นการเปิดพื้นที่ให้สนทนากับตัวเองในสิ่งที่เราอาจละเลยเผลอทำตกหล่นไประหว่างทาง

           

           การเติบโตสู่การเป็นผู้ใหญ่ที่ทำให้เราต้องละทิ้งความฝันและตัวตนของตัวเองไปเพียงเพื่อใช้ชีวิตให้รอดพ้นไปได้ในแต่ละวัน อาจทำให้ต้องกลับมาตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทุกวันนี้เรายังมีความสุขอยู่หรือไม่ ตัวตนของเราหล่นหายไปตอนไหน พื้นที่แห่งความสุขของเราอยู่ที่ใด

 

           แสงตะวันทอพาดผ่านบานหน้าต่างหลังพายุฝนโหมกระหน่ำเป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นใหม่หลังเรื่องหนักในชีวิตได้ผ่านพ้นไป หลังจากนี้อีกไม่กี่วันเท่านั้นก็จะใกล้สู่วันที่ได้พบพื้นที่แห่งการแสดงผลงานในวัน Big dayของน้องในโรงเรียนต่าง ๆ เสมือนเป็นเครื่องตอกย้ำให้เราไม่หลงลืมพื้นที่เล็ก ๆ ในจิตใจเราได้เติบโต